Generación Y is een blog, welke is geïnspireerd door mensen zoals ik, met namen die beginnen met een "Griekse Y" of
waarin deze voorkomt. Geboren in het Cuba van de jaren '70 en '80, gekenmerkt door de plattelandsscholen, de
Russische poppen, illegale emigratie en frustratie. Daarom nodig ik in het bijzonder Yanisleidi, Yoandri, Yusimí en
Yuniesky uit en alle anderen die hun "Griekse Y" meeslepen en die mij lezen en schrijven
Mannen volgen elkaar op, ideologieën komen ten val, leiders zijn stervende en de toespraken werden steeds korter, dit alles onder de zich herhalende cyclus van een zon die opkomt en ondergaat. Als ik vanaf mijn balkon naar de eerste zonnestralen kijk, stel ik vast hoe nietig wij zijn, en hoe lachwekkend de pretenties van superioriteit van sommigen.
Hier laat ik u achter met de eerste zon van tweeduizend negen, die vergulde cirkel van licht die ons allemaal zal overleven. Ik wens u een gelukkig Nieuwjaar toe en mogen de stralen van deze dageraad u allen verwarmen.
Pablo Milanés en ik brachten ooit samen een onvergetelijke avond door op de Tribuna Antiimperialista*. Hij stond op het podium, zijn uitgebreide repertoire ten gehore brengend, terwijl ik een bord met de naam van Gorky omhoog hield. Zijn concert duurde bijna drie uur, maar het spandoek dat ons groepje brutalen onthulde was al binnen enkele seconden vernietigd. Ondanks het feit dat ik mij zo dichtbij de zanger van “Yolanda” bevond, bedacht ik mij die 28ste augustus dat mijn onvrede en zijn neiging om alles te rechtvaardigen zich op duizenden kilometers afstand van elkaar bevonden. Ik vergiste mij.
Ik heb het interview met Pablo in het dagblad El Público gelezen en elk van zijn antwoorden zou hem op een pak slaag komen te staan als hij zoiets zou zeggen op een centraal plein in Havana. Zijn kritieken lijken op die die mij aanzetten tot het beginnen van dit weblog en sommige van zijn uitspraken zou ik zelfs kunnen onderschrijven als de mijne. Als hij zegt “we zijn in alle opzichten verlamd, we maken plannen voor een toekomst die nooit zal komen”, raakt hij me dieper dan met al zijn nummers samen. Het toekomstbeeld, waarover hij spreekt, werd ons voorgespiegeld, vol van licht en op een muzikale achtergrond waarin ook zijn stem doorklonk met “Cuba zal”. In het belang van een dergelijke illusie leek elke opoffering onbelangrijk, zo ook het snoeren van onze mond, en het beletten van iedere zweem van kritiek.
Het oude gezicht van de utopie trok wit weg en de symfonie van de overwinning verwerd tot een reggaeton van het overleven. De liedjes van Pablo Milanés werden als hymnen over de oude tijden toen we eerlijker waren en onnozeler. “Veel mensen zijn bang om te praten”, zegt hij nu en met trillende knieën bevestig ik dat dit zo is, dat de vrije mening nog altijd duur betaald wordt. Los van zijn akkoorden en de gespannen snaren van zijn gitaar heeft hij gisteren zijn beste geluid laten horen, die van de ontevredenheid en van de vinger van de burger die wijst naar de macht. Het is dezelfde muziek die miljoenen Cubanen neuriën, maar die hij kan vormgeven met zijn warme stem die ons ooit het volstrekt tegenovergestelde deed geloven.
Voetnoot van de vertaler:
* Tribuna Antiimperialista José Martí: openbare ruimte voor toespraken en concerten, gelegen pal naast de zetel voor de Amerikaanse belangen – het officieuze consulaat van de VS – aan de Malecón. Het plein werd bekend door de lichtbak op het dak van het consulaat waarop doorlopend berichten “aan het Cubaanse volk” worden getoond. Cuba heeft hierop gereageerd door het plaatsen van honderden zwarte vlaggen die het uitzicht op de lichtbak belemmeren en door het plaatsen van reclameborden waarop de schendingen van de mensenrechten door de VS aan de kaak worden gesteld.
De verveling van dit jaareinde bracht mij ertoe om het monotone spektakel te bekijken van de laatste bijeenkomst van onze parlementsleden in 2008. De formule van het aankaarten van problemen zonder de echte oorzaken aan te wijzen, was – deze december – weer helemaal terug in zaal van het Palacio de las Convenciones. Een eigen spreekstijl die steevast begint met een eerste eerbiedige buiging, die ongeveer als volgt luidt: “Onze Revolutie heeft veel gedaan voor de verbetering van de detailhandel, hoewel er nog altijd problemen zijn…”. Zonder deze onmisbare knieval, zou men een niet toegelaten brutaliteit kunnen begaan of aangemerkt kunnen worden als te kritisch en ondankbaar.
De laatste toespraak van Raúl Castro bevestigde opnieuw het plan om overheidssteun stop te zetten. Bij het horen van die zin, heb je de neiging om alleen te denken aan het einde van de gerantsoeneerde quota die wij Cubanen ontvangen. De oproep om een einde te maken aan symbolische prijzen en onnodige gratis diensten is echter een zwaard dat aan twee kanten snijdt en uiteindelijk ook de drager zelf kan verwonden. Als wij consequent waren met de uitroeiing van het paternalisme, zouden we moeten beginnen met het verlichten van de last van de handhaving van de logge staatsinfrastructuur die met onze portemonnee wordt gevoed. Een arbeider die staal, nikkel, rum of tabak produceert of werkt in een hotelbar ontvangt een minuscuul deel van de verkoop van zijn productie of van de werkelijke kosten van zijn diensten. De rest wordt rechtstreeks gebruikt om een onverzadigbare Staat te subsidiëren.
In de verhouding tussen de symbolische prijs van een pond gerantsoeneerde rijst en de enorme “taartpunt” van onze salarissen, geheven door degenen die ons regeren, zijn wij eerder vertrekker dan ontvanger van subsidies. Het uitroeien van de subsidiëring zou onze slogan moeten zijn, niet die van hen.
De onderzeese kabel die Cuba en Venezuela zal verbinden wordt omringt door een onduidelijke opleverdatum en de vraag of hij voor iedereen informatie zal doorgeven. Voor iedereen die klaagt over de slechte aansluiting op het eiland, is er een argument om ons de mond te snoeren: “Je moet wachten tot de kabel klaar is”. Met zo veel gewekte verwachtingen, zal ik opnoemen wat deze geplande navelstreng ons zou moeten brengen:
Internettoegang voor iedereen en niet gebaseerd op voorrecht, met de mogelijkheid om aansluitingen thuis aan te laten leggen.
In het basis- en middelbaar onderwijs en op de universiteiten: breedband voor leerlingen en studenten en minder beperkte toegangstijden dan nu.
De verlaging van de tarieven in internetcafés en voor de internetcomputers in de hotels, die nu per uur een derde van het maandsalaris bedragen.
De mogelijkheid tot gebruik van sociale netwerken zoals Facebook, Twitter, Hi5 en dergelijke.
Ten slotte zouden we gebruik kunnen maken van diensten als Skype, videoconferencing, het verzenden van grote informatiepakketten en zelfs televisie via het internet.
Als die verdomde kabel ons dit allemaal niet gaat brengen, leg mij alstublieft uit wat de redenen zijn om tot 2011 op hem te wachten. Ik hoop dat ten minste een klein vezeltje van zijn inhoud mijn freelance bloggerhanden bereikt of het moet zo zijn dat de kilobytes die in zijn binnenste heen en weer schieten het watermerk zullen dragen: “alleen voor getrouwen”.
Het zou vandaag 3 juni of 9 september kunnen zijn; er zijn nauwelijks aanwijzingen dat het Kerst is. Weinig, heel weinig mensen feliciteren elkaar op straat. Vergeleken met 25 december van vorig jaar is dit een dag zonder enige charme en met minder toekomstverwachtingen. Meer dan twaalf maanden zijn verstreken sinds wij – in de intimiteit van familie en vrienden – voorspellingen maakten over mogelijke hervormingen, die uiteindelijk bleven steken op een mobiele telefoon of een hotelkamer die wij ons niet kunnen veroorloven.
De haan* zal vandaag kraaien voor een volk dat haar handelen heeft teruggebracht tot een nalatig werkwoord: wachten. Ondertussen hopen de doorhalingen in mijn telefonische agenda zich op vanwege vrienden die emigreren en onze president maakt sprongen als een kat in het nauw als hij wordt aangesproken over gevangen dissidenten. Hoe weinig vooruitgang hebben wij geboekt in 2008! Wat een belachelijke passen op dezelfde plaats hebben we tot december gemaakt!
Voetnoot van de vertaler:
* In Spaanstalige gebieden eindigt Kerstavond (la Nochebuena) op 24 december met de “Misa del Gallo“ (letterlijk: Hanenmis). Volgens de overlevering zou een haan als eerste de geboorte van Jezus hebben verkondigd.
Als je niet met “oplossingen” komt, hoef je het ook niet in je hoofd te halen gebruik te maken van het wapen van de kritiek, wordt mij verklaard door sommigen die zelf ook met geen enkele remedie op de proppen komen. Hun toon doet me denken aan de saaie bijeenkomsten bij de pioniers die ik tijdens mijn hele schooltijd bijwoonde. Wanneer het mijn beurt was om te spreken en mijn opmerkingen het persoonlijke overstegen en het systeem bekritiseerden, werd ik abrupt onderbroken om me eraan te helpen herinneren dat een echte revolutionair met oplossingen komt en niet met klachten. Kritiek uiten moet op een constructieve manier gebeuren – zo werd mij te verstaan gegeven – en na verloop van tijd realiseerde ik mij dat het geen oproep was tot het schrijven van opbouwende essays, maar tot conformisme.
Die onderdrukte kritiek stelde problemen aan de kaak waarvoor zelfs voorstanders van de “nuttige kritiek” geen oplossing hebben. Door mijn gebrekkige kennis op economisch gebied, kan ik, bijvoorbeeld, geen poging wagen de misstand van de economische dualiteit waarin we al vijftien jaar leven recht te zetten. Evenmin heb ik de wetenschappelijke bagage om te weten hoe de verschrikkelijke situatie van de overal opduikende marabú* opgelost kan worden. Gebrek aan ervaring in de politiek belet mij te voorzien hoe men de woorden van Johannes Paulus II zal verwezenlijken “dat Cuba zich openstelt voor de wereld en de wereld zich openstelt voor Cuba”.
Echter, door mijn burgerinstinct heb ik intuïtief de OPLOSSING ontdekt. Alleen de vrijheid van meningsuiting zal ervoor zorgen dat degenen die wel met oplossingen kunnen komen, dat ook durven doen. De econoom die in zijn bureaula een plan heeft liggen voor de sanering van de Cubaanse economie heeft de harde toezegging nodig dat hij niet zal worden gestraft voor het uitspreken van zijn ideeën. Alle politieke en sociale projecten en ideeën op het gebied van de buitenlandse politiek, die zijn weggestopt vanwege de mogelijke vergeldingsmaatregelen die de bedenkers zouden kunnen ondergaan, dienen weer respect op te eisen.
Laat iedereen praten, het maakt niet uit of dit op klagerige toon gebeurt of ondersteund door een bestudeerd voorstel om problemen aan te pakken. Kondig publiekelijk aan dat elke Cubaan kan zeggen wat hij denkt en oplossingen kan aandragen vanuit ieders politieke en ideologische overtuiging. Men zal dan zien hoe de verschillende balsems tevoorschijn komen, hoe de klacht plaats maakt voor het voorstel en hoe slecht de langdurige onderdrukkers van de kritiek zich zullen voelen.
Voetnoot van de vertaler:
* Dichrostachys cinerea: een doornige, snelgroeiende en zeer hardnekkige plant uit Afrika die akkerland praktisch onbewerkbaar maakt. In Cuba zorgt de marabú voor veel verlies van agrarische productie.
Generación Y en de andere blogs van het portaal Desdecuba.com zijn meer dan vierentwintig uur onbereikbaar geweest. De oorzaken van deze storing zijn nog niet vastgesteld, maar ik wil graag iedereen bedanken die bezorgd heeft gereageerd over onze afsluiting.
Het spijt mij dat ik jullie zo veel hoofdpijn bezorg, maar ik ben blij dat we aanslagen, trollen en zelfs softwareproblemen kunnen overleven. Een knuffel en laten we nog iets maken van deze verloren dag.
De brandstofprijzen zijn gedaald en op donderdag 11 december kondigde de Granma* aan dat het afsluiten van een contract voor een mobiele telefoon nog maar de helft kost. Het is geen alledaags nieuws dat de kosten van iets omlaag gaan, dus we twijfelen nog steeds of het slechts een kerstcadeau is of het begin van een omvangrijke aanpassing van de prijzen. Ik had een onheilspellende – en naïeve – droom dat de golf van prijsverlagingen zich misschien ook zou uitstrekken tot basisbehoeften zoals melk, die op de markt voor toeristenpeso’s** het exorbitante bedrag kost van CUC 2,40 voor een liter.
Mijn zoon is al dertien jaar oud, maar heeft sinds hij zes jaar was niet meer zijn quotum van gerantsoeneerde melk gehad en de zwarthandelaren – met hun aanbod van melkpoeder – zijn niet meer langs de deur geweest sinds de orkanen. Het kopen van een tetra pak in een deviezenwinkel is een offer dat slechts weinigen kunnen brengen en heeft bovendien een bijsmaak van overheidszwendel. Vandaar dat ik het Ministerie van Financiën zou willen aanbevelen de kortingen uit te breiden op alle grondstoffen die onoverkomelijk duur zijn. Hoe graag zou ik zien dat men ons een echte kerstverrassing geeft en dat men vóór Oud & Nieuw met het loon van een arbeider voor iedere ochtend een glas kostbare melk zou kunnen kopen.
Voetnoot van de vertaler:
* Granma: het officiële orgaan van de Cubaanse Communistische Partij. Vernoemd naar het jacht dat Fidel Castro in 1956 - samen met 81 metgezellen - naar de kust van Cuba bracht, teneinde de Cubaanse Revolutie te ontketenen.
** CUC oftewel de inwisselbare peso is een van de twee officiële munteenheden van Cuba. De munteenheid is speciaal ingevoerd voor de toeristen. De andere munt wordt de Cubaanse peso genoemd. De waarde van de CUC is gekoppeld aan die van de Amerikaanse dollar.
Met als doel om de Cubaanse blogosfeer te bevorderen en iedereen aan te moedigen die het Internet gebruikt om ideeën, informatie en getuigenissen uit te wisselen, verklaren het team van het tijdschrift Convivencia en de redactieraad van het portaal Desdecuba.com hierbij de wedstrijd “Een virtueel eiland” voor geopend.
Het wedstrijdreglement zal per e-mail worden verzonden aan alle bloggers die vanuit Cuba posten. In dat bericht wordt hen gevraagd te bevestigen of ze aan de wedstrijd willen deelnemen. Alleen degenen die bevestigend reageren op onze oproep zullen in aanmerking komen voor een van de hieronder beschreven prijzen.
Reglement:
Alle Cubaanse bloggers die momenteel op het eiland wonen kunnen participeren.
Aangemelde blogs kunnen op hun beurt ook weer deelnemen aan andere wedstrijden.
Alle blogs kunnen worden ingeschreven, ongeacht de datum waarop hij werd gelanceerd.
De toegelaten blogs kunnen diverse onderwerpen behandelen, zowel persoonlijk nieuws, algemene informatie, nieuwsberichten, informatica, toerisme, enzovoort.
Elke deelnemer mag deelnemen met zoveel blogs als hij of zij wil.
De deelnemende weblogs moeten met de eigen naam worden ondertekend.
Deze oproep is van kracht vanaf vandaag 19 december 2008 tot 30 augustus 2009, wanneer de laatste fase van de beraadslaging door de jury zal ingaan.
De resultaten van deze wedstrijd zullen op 9 september 2009 bekend worden gemaakt via de digitale media die betrokken zijn bij het evenement.
Het oordeel van de jury is definitief. Elke in de prijzen opgenomen categorie kan komen te vervallen indien de jury dat besluit.
De jury kan besluiten eervolle vermeldingen toe te kennen.
De juryleden zijn uitgesloten van deelname aan de wedstrijd.
Door deelname aan deze wedstrijd wordt de deelnemer geacht akkoord te zijn met deze regels.
Prijscategorieën:
Beste Blog volgens de jury
Beste Blog gekozen door het publiek
Beste Ontwerp van een blog
Beste informatieve en journalistieke Blog
Prijs voor de beste online commentator op de Cubaanse blogs
Tijdens de duur van deze oproep kunnen verschillende instellingen die een band met online journalistiek hebben een speciale prijs instellen onder door hen gekozen voorwaarden.
De juryprijs zal worden bestaan uit een laptop die het werk van de blogger zal faciliteren. De prijzen in de overige categorieën zullen op 1 maart 2009 worden aangekondigd, tezamen met de definitieve lijst van deelnemers. Vanaf die dag begint het online stemmen waarbij de lezers de volgens hen beste weblogs kiezen.
Afgelopen woensdag hebben we een nieuwe stap gezet op de lange reis die we eerder deze maand begonnen. Met elf deelnemers, waaronder zeven auteurs van weblogs, verzamelden we ons in wat we – als grap – een “bloggercafé” noemen. We begonnen met de tekst van Andrew Sullivan, “Waarom blog ik?”, en het aantal vragen overtrof het aantal de zekerheden dat we hebben geleerd van onze korte ervaring op het internet.
We bespraken de oproep voor de wedstrijd “Een virtueel eiland”, waarvan de jackpot de laptop zal zijn die ik heb gewonnen in de wedstrijd van Bitacoras.com. Iemand kwam met het idee om alle bloggers ter wereld uit te nodigen die langs willen komen op de wekelijkse vergadering die we gedurende een jaar zullen houden. Wij adviseren hen ook samen te werken met handleidingen, boeken en programma’s voor deze uitwisseling van kennis.
De tot op heden gepresenteerde stellingen en de teksten die we raadplegen kunnen tijdelijk hier worden gelezen, totdat de nieuwe site klaar is waar we alles wat betrekking heeft op de blogger reis zullen plaatsen. Degenen die hun eigen tekst willen voordragen kunnen het sturen naar mijn e-mailadres, het portaal Desdecuba.com of het e-mailadres van het tijdschrift Convivencia.
Entries (RSS)